Transmisję na żywo z naszego kościoła można obejrzeć TUTAJ.

Transmitujemy w niedzielę Msze św. o g. 7.00, 9.00, 10.30, 12.00, 16.00 i 18.00,
a w tygodniu Msze św. o g. 18.00.

W naszym kościele może przebywać 45 osób, a w kaplicy w Nałężu 12 osób.

Czym żyjemy w parafii?

Podsumowanie

Statystyka 2016-2020

więcej

Podziekowania

Wspólne kolędowanie

galeria zdjęć

Mikołaj

Odwiedziny św. Mikołaja

galeria zdjęć

Ostatnio zmarli:

† WALDEMAR CHORĄŻY - pogrzeb - 10 marca g.14.00
† MARIA NIESYT - pogrzeb - 3 marca g.15.00
† ZDZISŁAW NIEMCZYK - pogrzeb - 26 luty g.15.00

Nie po raz pierwszy słyszymy słowo „ekumenizm” oraz Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan.

Słowo ekumenizm z gr. οικουμένη (oikumene) znaczy dosłownie „zamieszkały świat”. Imperium Bizantyjsko-Rzymskie wyznaczało granice ówczesnego chrześcijańskiego świata i ten świat był tożsamy z granicami Kościoła Chrystusowego. Stąd też pojawił się „patriarcha ekumeniczny” (patriarcha Konstantynopola), czy też „sobór ekumeniczny” (sobór Kościoła powszechnego).

Początki ruchu ekumenicznego

Sam ruch ekumeniczny rozpoczął się w łonie kościołów protestanckich. W 1919 r. powstała „Ekumeniczna rada Kościołów”. Kościół rzymskokatolicki, aż do czasów Soboru Watykańskiego II, odnosił się z niechęcią do działań na rzecz pojednania między chrześcijanami, chociaż nie brakowało wypowiedzi papieży czy działań wewnątrzkościelnych, które zmierzały do otwarcia na ekumenizm.

Trudne początki „katolickiego ekumenizmu”

Sceptycyzm Kościoła rzymskokatolickiego brał się z triumfalizmu, który postrzegał Kościół katolicki jako jedyny prawdziwy Kościół Chrystusowy, a winą za podziały obarczał innych chrześcijan. Drogą do ponownego zjednoczenia był „powrót do ojcowskiego domu”, polegający na podporządkowaniu się doktrynalnym, hierarchicznym i liturgicznym Rzymowi (tzn. wyznawać katolickie prawdy wiary, przyjąć jedyną władzę papieża oraz sprawować wyłącznie liturgię rzymską).

„Ekumenizm” przed Soborem Watykańskim II

Już papież Leon XIII odszedł od określenia „heretyk”, „schizmatyk” na rzecz terminu „umiłowani bracia prawosławni” czy „umiłowane wschodnie Kościoły”. Papież skupił się głównie na dialogu z kościołami wschodnimi.

Papież Pius XII nazwał ewangelicki ruch ekumeniczny owocem działania Ducha Świętego, a troska o jedność chrześcijan jest jednym z podstawowych zadań Kościoła. Papież ten również zgodził się na udział katolików we wspólnych modlitwach ekumenicznych.

Pierwszy Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan

Pierwszy Tydzień Modlitw o Jedność Chrześcijan odbył się w Lyonie w 1936 r. Później praktyka ta objęła całą Francję oraz sąsiednie kraje. Pojawiły się liczne inicjatywy na rzecz jedności chrześcijan takie jak: działalność klasztoru w Amay sur Meuse, który kultywował i propagował wschodnią teologię oraz duchowość i liturgię, liczne czasopisma, które przysporzyły się wzajemnemu poznaniu i zrozumieniu się chrześcijan.

Sobór Watykański II

Wreszcie nastąpił Sobór Watykański II, a z nim Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen Gentium oraz Dekret o Ekumenizmie Unitatis Redintegratio.

Sobór mówił o przynależności chrześcijan niekatolików do Chrystusowego Kościoła. Zrezygnował też z wspominanego triumfalizmu na rzecz dialogu, a ekumenizm został określony jako dzieło Ducha Świętego i stał się zadaniem całego Kościoła – zarówno pasterzy, jak i wiernych. Wina za historyczne podziały została rozłożona proporcjonalnie. Sobór wskazał Trójcę Świętą jako przyczynę sprawczą i wzorczą jedności Kościoła.

Przedsoborowe odkrywanie Słowa Bożego i naukowe studium nad Pismem Świętym zaowocowało tym, że na soborze potwierdzono autorytet i wyższość Słowa Bożego nad Kościołem i Urzędem Nauczycielskim – to Słowo Boże wyznacza nauczanie Kościoła.

Owoce soborowego otwarcia

„Jeśli należy nas w jakiejś mierze winić za to odłączenie, pokornie prosimy Boga o odpuszczenie. Prosimy także o przebaczenie naszych braci, którzy uważają, ze zostali przez nas skrzywdzeni. Z naszej strony odpuszczamy z własnej woli krzywdy, jakie wycierpiał Kościół katolicki, i zapominamy o utrapieniach znoszonych w ciągu niekończących się sporów i rozłączeń” – tak Paweł VI rozpoczął drugą sesję soboru 26 września 1963 r.

Zaowocowało to licznymi spotkaniami papieża z przedstawicielami m.in. prawosławia, wspólnot anglikańskich czy luterańskich.

W 1964 r. Paweł VI spotkał się w Jerozolimie z ekumenicznym patriarchą Konstantynopola Atenagorasem I, a 7 grudnia 1965 r. obydwaj patriarchowie uroczyście znieśli ekskomuniki nałożone w 1054 r.

Paweł VI w 1969 r. odwiedził siedzibę Światowej Rady Kościołów w Genewie, potwierdzając otwarcie się także Kościoła katolickiego na wspólnoty chrześcijan Zachodu.

Jan Paweł II kontynuował dzieło ekumenicznego otwarcia soborowego. W 1995 r. ogłosił encyklikę Ut unum sint, która była dokumentem najwyższej rangi całkowicie poświęcona ekumenizmowi.

Ekumenizm i Ewangelizacja

Franciszek w Genewie w 70. rocznicę Światowej Rady Kościołów (2018 r.) powiedział: „Jesteśmy beneficjentami wiary, miłości i nadziei wielu tych, którzy z bezbronną mocą Ewangelii, mieli odwagę, by odwrócić kierunek dziejów, tej historii, która doprowadziła nas do wzajemnej nieufności i oddalenia, wspierając diaboliczną spiralę nieustannego dzielenia się – mówił Papież. – Dzięki Duchowi Świętemu, inspiratorowi i przewodnikowi ekumenizmu nastąpiła zmiana kierunku i wytyczono drogę nową choć antyczną: drogę pojednanej komunii, ku widzialnemu ukazaniu tego braterstwa, które już jednoczy wierzących.“ Ekumenizm zrodził się w kontekście misyjnym, z przekonania, że chrześcijanie nie mogą skutecznie ewangelizować, jeśli sami są podzieleni.

Tegoroczne hasło Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan: „Trwajcie w mojej miłości, a przyniesiecie obfity owoc” (por. J 15,5–9) potwierdza ten misyjny i ewangelizacyjny kontekst ekumenizmu. Nie będzie owoców ewangelizacji na współczesnych areopagach, gdy chrześcijanie nie będą się wzajemnie poznawać, rozmawiać, szukać tego co wspólne, modlić się razem i razem ewangelizować.

Jezus pragnął jedności swoich uczniów, a tym samym nas – współczesnych uczniów. O to modlił się tuż przed swoją męką i śmiercią. Czy ekumenizm (jedność) nie jest ważny, skoro Zbawiciel poświęca jej ostatnie chwile?

Marcin Smolarski

Artykuły z Gazetki Parafialnej

Msze św.

W tygodniu: 7.00 i 18.00
W niedziele i święta: 7.00, 10.30, 12.00, 18.00, w kaplicy w Nałężu: 9.00

Msze św. w lipcu i sierpniu

Poniedziałek, wtorek, środa: 7.00
Czwartek, piątek, sobota: 18.00

SPOWIEDŹ ŚWIĘTA

codziennie przed Mszą św.
I czwartek m-ca od 16.30
I piątek m-ca od 16.00

ODWIEDZINY CHORYCH

w ostatnią sobotę miesiąca od 8.30

KANCELARIA PARAFIALNA

Poniedziałek i piątek: 8.00 - 9.00
Środa i czwartek: 16.00 - 17.00
W uroczystości i święta nieczynna

KANCELARIA W LIPCU I SIERPNIU

Poniedziałek po Mszy o godz. 7.00
Piątek po Mszy o godz. 18.00

PORADNIA RODZINNA

II i IV poniedziałek miesiąca: 17.00-18.00
tel. 600 722 631

NABOŻEŃSTWA

w tygodniu i w niedziele: 17.30

RORATY

od poniedziałku do piątku: 6.00, 18.00
w sobotę: 9.00

DROGA KRZYŻOWA

dla dzieci: czwartek 17.15
dla dorosłych i młodzieży: piątek 17.15

GORZKIE ŻALE

z kazaniem pasyjnym: niedziela 17.15

ODPUSTY W PARAFII

w kościele: niedziela Trójcy Świętej
w Nałężu: niedziela po wspomnieniu Św. Jana Nepomucena

Odwiedza nas 151 gości